donderdag 29 november 2012



‘Maar lieverd, luister.’ Mijn moeder zet haar strenge-juffen-toontje op. ‘Als je met deze band, met al deze jongens, dat platencontract tekent, zit je aan ze vast.’ Ik knik zelfverzekerder dan dat ik me voel. ‘Prima.’ ‘Lieverd, het is net uit tussen jou en Alec en als ik me niet vergis, heb je wat ruzie met James.’ Ik glimlach treurig. ‘Wat je moeder wil zeggen, lieverd, is dat je het goed met ze moet kunnen vinden. Je zult je aan hen vast moeten houden om niet ten onder te gaan in die wereld,’ vult mijn vader aan. Ik knik. ‘Alec en ik kunnen nog steeds door één deur. Ook al ging het op een vervelende manier uit. En James, ik denk dat dat wel goed komt.’

‘Goed,’ zegt mijn moeder aarzelend. ‘Dus als er straks een foto van jou in de krant staat waarop jij absoluut niet charmant je hamburger opeet, vind je dat niet erg?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Als mensen er slecht over willen spreken, moeten ze dat vooral doen. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben.’ ‘Zo mag ik het horen!’ zegt mijn vader lachend. Maar zijn lach vergaat hem snel als hij een dodende blik van mijn moeder krijgt. Mijn moeder knikt. ‘En dat de paparazzi voortaan als muggen achter je aan gaan, maakt je niets uit?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik denk dat we best kunnen regelen dat ik ook nog een privé leven kan hebben.’ De twijfel staat op mijn moeders gezicht te lezen.

‘Oké, we kunnen niet anders,’ zegt mijn moeder. Ze trekt een papier tevoorschijn. ‘Nee, dit is niet het platencontract,’ zegt ze terwijl ze het voor me neer legt. ‘Je moeder en ik hebben besloten je deze kans te geven, want je krijgt geen tweede,’ zegt mijn vader. ‘Daar zitten alleen wel een paar voorwaarden aan.’ Ik pak het papier vast. ‘Zoals?’ ‘Je resultaten op school mogen er niet onder leiden. Je zult vast minder lessen gaan volgen, maar je zorgt dat je bij blijft.’ Ik knik. ‘Natuurlijk.’ ‘De tweede voorwaarde is dat je niet naast je schoenen zult gaan lopen. Je bent nog steeds onze dochter en wij zijn nog steeds jouw ouders. Wij zijn verantwoordelijk voor je en je zult tot je achttiende bij ons blijven wonen.’ Ik knik. ‘Graag.’ ‘Dus als er wordt aangeboden dat je naar het buitenland kan, kun je alvast zeggen dat je niet mag.’ Ik knik. ‘Ja, begrepen.’ ‘En de laatste voorwaarde is dat je contact blijft houden met Veerle. Zorg dat je gewoon op haar verjaardag bent, en bij dat soort dingen, en zorg dat je er voor haar bent als ze je nodig heeft.’ ‘Waarom zou ik Veerle laten vallen?’ Mijn moeder schudt haar hoofd. ‘Geloof me, dat gebeurt wel vaker.’ Mijn vader schuift me een pen toe. ‘Als je daar, naast onze handtekening tekent, krijg je toestemming voor dat platencontract.’

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen