dinsdag 25 december 2012

Ik loop het schoolplein op. Ik weet dat ik word nagestaard, dat mensen om me lachen. Ik zie ze wijzen en mompelen. Het kan me niets schelen. Ik loop het schoolgebouw binnen. Iedereen weet het al: we hebben een platencontract bij Xtreme. Vanmiddag gaan we het tekenen. Ik glimlach terwijl ik richting mijn kluisje loop. Ze mogen om me lachen zo hard als ze willen, ze mogen naar me gillen zo lang als ze willen. Het kan me helemaal niets meer schelen. Iemand bedekt mijn ogen met zijn of haar handen. 'Dit is een ontvoering,' fluistert James in mijn oor. Ik begin zenuwachtig te giechelen. James begeleidt me ergens heen, maar ik zie niet waarheen. 'Ogen dicht,' fluistert hij. Ik sluit mijn ogen. James opent een deur en duwt me naar binnen. 'Open je ogen maar.'

'Lieverd, wakker worden! Je moet naar school!' Mijn moeder staat onder aan de trap te roepen. Ik wrijf in mijn ogen. 'Ik kom al!' roep ik terwijl ik op mijn wekker kijk. Het is kwart voor acht. 'Help!' Ik spring mijn bed uit. Vliegensvlug ren ik naar mijn klerenkast. Over tien minuten moet ik weg. Ik kleed me gauw aan en ren naar beneden. Ik smeer een boterham en trek mijn jas aan. 'Eet je je brood niet hier op?' Mijn moeder kijkt me vragend aan. Ik rits mijn jas dicht. 'Ik moet weg. Ik ben te laat.' Mijn moeder glimlacht. Ze gooit een zakje brood naar me toe. 'Je lunch,' zegt ze. Ik ren naar haar toe en geef haar een zoen op haar hoofd. 'Om half vier zijn jullie er, hè?' vraagt ze voor de duizendste keer. Ik kijk mijn moeder even vragend aan. Ze schudt haar hoofd. 'Het contract ondertekenen?' Ik glimlach. 'Ja, half vier.' Ik draai me om en ren naar mijn fiets toe.

Als ik het schoolgebouw inloop, merk ik dat iedereen me aanstaart. Ik ga even gauw met mijn hand door mijn haar. Het rustige gevoel uit mijn droom is weg. Ik kan er niet tegen dat mensen me aankijken. Ik ren de laatste treden op. De bel gaat. Snel loop ik naar mijn kluisje. Ik pak mijn boeken en loop naar het biologielokaal. Als ik het instap, trekt Alec mijn aandacht. En niet alleen mijn aandacht. Zo ongeveer alle meisjes uit de klas staan om hem heen. Alec lacht overdreven hard. Ik ga aan mijn tafel zitten. 'Het was nog een heel gedoe om haar moeder over te halen, maar uiteindelijk hebben we haar met zijn allen kunnen overtuigen,' vertelt Alec terwijl hij grote armgebaren maakt. Ja vast, met zijn allen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen