vrijdag 7 december 2012



Ik bel aan. Veerle en ik hadden vandaag bij haar afgesproken. Na een tijdje wordt er open gedaan. James staat in een joggingbroek en een sweater in de deuropening. Hij doet een stap opzij. ‘Veerle is er nog niet. Ze is er over een half uurtje.’ Ik knik en loop aarzelend naar binnen. Het voelt ongemakkelijk om met hem te praten. James loopt de woonkamer in en ploft op de bank neer. De tv staat aan op MTV. Ik ga op de tweede bank in de kamer zitten. Een ongemakkelijke stilte hangt tussen ons in.

‘Ok√©,’ zegt James plots. Hij zet de tv uit en kijkt me doordringend aan. ‘Wij moeten even praten.’ Ik durf hem niet goed aan te kijken en bestudeer het tapijt op de grond. James gaat verzitten. ‘We kunnen toch niet een bandje gaan vormen als we niet eens samen in een kamer kunnen zitten?’ Ik kijk James verlegen aan. Langzaam knik ik. James kijkt me doordringend aan. ‘Ik moet je mijn excuses aanbieden.’ Ik knik en glimlach treurig. ‘Ik had het je moeten vertellen, echt waar, maar ik stond gewoon tussen jou en Alec in.’ Ik staar naar mijn handen. Ze liggen doelloos in mijn schoot.

‘Ik moet eigenlijk ook sorry zeggen,’ mompel ik tenslotte. Ik kijk James aan. ‘Ik had niet zo boos moeten reageren. Het was alleen zo… nou ja… met Alec enzo.’ James glimlacht. Weer zijn we beiden even stil. James staat op. ‘Krijg ik weer een knuffel?’ Ik glimlach. Ik steek mijn handen naar hem uit. James trekt me overeind en slaat zijn armen stevig om me heen. Ik begraaf mijn gezicht in zijn hals. ‘Ik beloof je,’ fluistert hij, ‘dat ik nooit meer zoiets voor je zal verzwijgen. Nooit meer.’

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen